چشم هایم را
در چشم تو باز می کنم
آنقدر به من نزدیک می شوی
که نمی دانم چگونه صدایت کنم
مثل یک گل در من وا می شوی
و من تو را
در خیابان های نفس ات
تا انتهای عشق قدم می زنم
آنجا که باران
نام های تو را ابداع می کند
و پروانه ها به خاطر می سپارند

نگاه کن چگونه رؤیاها

دلم را غارت می کنند

این باغ پر از شکوفه های یاد تو را

که در نسیم عشق

کهکشان ها را معطر کرده اند

وقت است که باز آئی

تو

معنای عشقی

که هیچ کس

توان شرح آن را ندارد

واژه ها خودشان را سبک می کنند

وقتی اسم تو

فراخوان تمام رؤیاهاست

عشق، اندوه، تنهائی

تمام آنچه از تو

در دلم جا ماند

حرف هایم با خیالت

از سکوت هم سبک ترند !

و من میان لبخندی ناتمام

به تو می اندیشم